متعه یا ازدواج موقت (1)

یک: سألت ابا الحسن (ع) عن المتعة، فقال: هی حلال، مباح، مطلق، لمن لم یغنه اللّه بالتزویج، فلیستعفف بالمتعه، فان استغنی عنها بالتزویج فهی مباح له اذا غاب عنها:[1][1] از امام کاظم (ع) درباره متعه پرسیدم، فرمود: متعه حلال است، مباح است، جایز است برای کسی که خداوند او را به وسیله ازدواج بی‌نیاز نکرده است چنین کسی در صدد عفّت باشد به وسیله متعه، اگر به وسیله ازدواج، از متعه بی‌نیاز باشد لیکن از همسرش غایب باشد، باز برایش مباح است.


1ـ متعه برای نیازمندان است:

 

مطابق این حدیث (و هر حدیث و آیه) متعه برای نیازمندان تشریع شده است. نه برای عیاشان. متعه برای تامین «عفت» است. نه ابزار بی‌عفّتی. متعه برای رفع نیاز جنسی است. نه برای تشعیل شعله شهوت. شهوت آتشی است که هر چه هیزم آن بیش تر شود، شعله اش بیش تر می‌شود.

از هر فقیهی بپرسید: «آیا تشعیل شعله شهوت، جایز است؟»، خواهد گفت: «حرام است». متعه برای فرو نشاندن شهوت است نه برای تقویت آن.

دو:سمعت ابا عبداللّه (ع) یقول فی المتعة: دعوها اَما یستحیی احدکم ان یُری فی موضع العورة، فیحمل ذلک علی صالحی اخوانه و اصحابه:[2][2] رها کنید (به اصطلاح ولش کنید) متعه را، آیا حیاء نمی‌کند کسی که از شماست در موضع شهوت دیده شود (همّتش عضو تناسلی باشد) و این خصلت او بر برادران و دوستان پاک خصلتش، نیز حمل شود.

توضیح: یعنی نه تنها خودش به «اهل شهوت» معروف شود، دوستانش نیز به این خصلت متهم شوند. ـ مفهوم لفظ «صالح» در این حدیث نشان می‌دهد آنان که بدون نیاز واقعی، متعه می‌کنند، صالح نیستند.

سه:علی بن یقطین: قال سألت ابا الحسن (ع) عن المتعة. فقال: ما انت و ذاک قد اغناک اللّه عنها. فقلت: انّما اردت ان اعلمها فقال: هی فی کتاب علی (ع). فقلت: نزیدها و نزداد؟ قال: و هل یطیبه الاّ ذاک:[3][3] پرسیدم از امام کاظم (ع) از متعه، فرمود: تو را با متعه چه کار!؟ خدا تو را از آن بی‌نیاز کرده است. گفتم: فقط می‌خواستم آن را بدانم (یعنی هرگز قصد متعه کردن ندارم. به لفظ انّما توجه کنید)، فرمود: مشروع بودن آن در کتاب علی (ع) آمده است. گفتم: می‌توانیم بر مدت آن بیفزائیم زن نیز برای ما بیفزاید؟ فرمود: چه چیزی آن را گواراتر می‌کند غیر از افزودن.

توضیح: هر چه مدت متعه طولانی باشد به همان قدر به چند مطلب مهم دلالت دارد:

الف: این نکاح متعه، یک اقدام صرفاً هوسی نیست.

ب: مودت و رحمة ـ به معنائی که شرح آن گذشت ـ در ماهیت چنین نکاح متعه ای، هستند.

ج: هیچ کدام از طرفین، حرفه‌ای نیستند.

د: هیچ کدام از طرفین دچار بیماری روانی جنسی، نیستند.

هـ : هیچ کدام در صدد، اخفای این ازدواج، نیستند. ـ پیش‌تر بحث شد که «لا سفاح و لا نکاح السرّ» و باز در مباحث آینده خواهد آمد.

پس چنین متعه ای، صحیح‌ترین و گواراترین ازدواج موقت است.

2ـ متعه نباید به بهداشت جسمی و روانی لطمه بزند:

عبداللّه بن سنان: سألت ابا عبداللّه (ع) عن المتعة، فقال: لا تدلس (لا تدنّس) بها نفسک:[4][4] از امام صادق (ع) درباره متعه پرسیدم، فرمود: خودت را با آن آلوده نکن.

به ویژه در این عصر و زمانه که ایدز و امثال آن، غوغا می‌کند. باز کاغذ و قلم بردارید و از هر فقیهی می‌خواهید بپرسید: «اگر در متعه‌ای خطر ایدز باشد، حلال است؟» جواب خواهد آمد: «حلال نیست».

3ـ کسی مجاز است متعه کند که ماهیت آن را بشناسد:

یک: سألت ابا عبداللّه (ع) عن المتعة، قال: نعم اذا کانت عارفة:[5][5] از امام صادق (ع) درباره متعه پرسیدم، فرمود: بلی اگر متعه را بشناسد.

دو:قال الرضا (ع): المتعة لا تحلّ الاّ لمن عرفها، و هی حرام علی من جهلها:[6][6] متعه برای کسی حلال است که ماهیت آن را بشناسد، و برای کسی که آن را نمی‌شناسد، حرام است.

بعضی‌ها این حدیث را چنین معنی کرده اند: متعه برای کسی که به مشروعیت آن معتقد است، حلال است و برای کسی که آن را «تحریم شده» می‌داند، حرام است. چنین تفسیری (به هر صورت) لازم گرفته که امام (ع) توضیح واضحات کند. در این باره وجوهی ذکر شده که ارزش عنوان کردن را ندارند.

در عصر تخصص: فرض می‌کنیم اساساً این حدیث‌ها را نداریم؛ در این عصر تخصص در هر بعد از ابعاد زندگی، چنان مته روی خشخاش گذاشته می‌شود که تا حد وسواس نیز پیش می‌رویم. امّا وقتی که نوبت به نکاح متعه می‌رسد با این که یک امر مقدس، و از نظر بهداشت جسمی و روانی، بس مهم است، و از نظر بهداشت روان اجتماعی، حفاظت ایمنی جامعه، بس مهم تر است، با مسامحه بس خطرناک، برخورد می‌کنیم. چیزی به نام «اصل جواز» را که یک قانون خشک است بر سنت قرآن، پیامبر (ص) و ائمه (ع)، برتری می‌دهیم، گوئی هیچ مسؤلیتی نسبت به فرهنگ و سنت آنان، نداریم!! می‌گوئیم: بروید با هر زبانی خواستید صیغه را بخوانید. خودتان دو نفری همه ابعاد این پیمان را بسازید، هیچ چیزی لازم نیست، نه تخصص نه متخصص. گوئی آن دو همه احکام نکاح، رضاع، عدّه و... و... را می‌دانند و دچار هیچ اشتباهی نخواهند شد. توجه نداریم که به دست هر دو نفر از آنان بمبی داده‌ایم که ایمنی جامعه را منفجر کنند. چه قدر اتفاق افتاده که دو نفر به متخصص رجوع کرده‌اند تا عقد متعه بخوانند معلوم شده که اشکال رضاعی دارند، یا اشکال عدّه در این بین هست یا... و یا...

در عصری که آشپزی مدرک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری دارد. فلانی متخصص بزرگ است تخصصش این است که چگونگی تولید کود حیوانی را می‌داند مهندس دانشمند است. اما پیمان نکاح متعه هیچ نیازی به تخصص و متخصص ندارد!!! و هزار شگفت. بر فرض می‌خواهیم از روحانی که متخصص این امر است استفاده نکنیم، چرا نظر متخصصین بهداشت (بهداشت فردی جسمی، بهداشت فردی روانی، بهداشت روانی فردی، بهداشت روانی اجتماعی، ایمنی جامعه) استفاده نمی‌کنیم!؟! که نظر تخصصی شان، در این مسئله «حجت شرعی» است. لیکن باید گفت: همین متخصصان نیز در این مورد بخصوص، معمولا شعار غیر بهداشتی می‌دهند.!!



[1][1]. وسائل، ابواب متعة، باب ح 2.

[2][2]. همان، ح3.

[3][3]. همان، ح1.

[4][4]. وسائل، (20 جلدی) ج 7 ص 450 ـ پی نویس ذیل حدیث 6، از باب 5، ابواب متعه، به نقل از «نوادر احمد».

[5][5]. وسائل، ابواب متعه، باب 8 ح 3.

[6][6]. همان، باب 1، ح 11.

[ ۱۳٩۱/٩/٢٤ ] [ ٤:٥٧ ‎ب.ظ ] [ T...R ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ

1- این وبلاگ طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران فعالیت می کند. 2- ملاک ما در صحت مطالب فقط نظر شرع مقدس اسلام و فتاوای مراجع معظم تقلید می باشد. 3- این وبلاگ همسر یابی نمی کند . 4- مدیر وبلاگ در پی ترویج ازدواج موقت نمی باشد. بلکه نیک بر مدیر روشن است که تشکیل جامعه اسلامی قوی مبتنی بر استحکام بنیان خانواده اسلامی می باشد که در اثر ازدواج دائم به وجود می آید. ازدواج موقت فقط برای کسانی است که امکان ازدواج دائم را در شرایط فعلی ندارند. که همه شرایط و موارد آن در ضمن مطالب وبلاگ آمده است.
نويسندگان
صفحات اختصاصی
امکانات وب